Ik ben er in geluisd. Zo zou je het wel kunnen noemen zeg. Vorige week woensdag was de dag, ik zou 's avonds naar Acda en de Munnik gaan in Kunstmin. Naar Ode II, het nieuwe liedjesprogramma van de twee plus band. Lang verhaal waarom, ik had meegedaan met de AEDM Gastenboek Alliantie in december, ooit begonnen als clubje die-hard fans die de door Thomas en Paul aan Serious Request aangeboden items gezamenlijk probeerden te winnen in de veiling voor het goede Rode Kruis doel. En dan wordt het gewonnen item verloot onder de deelnemende mensen.

Ik was er dus één van. Dit jaar gaf Thomas een handgeschreven tekst van de nieuwe single 'Woorden van een ander' en Paul gaf zijn Gouden Eva, oftewel de gouden plaat voor de single Eva. En ik had niet gewonnen. Geen tekst, geen Eva voor mij. Maar, zo schreef het mailtje, Paul en Thomas waren zo enthousiast over het bij elkaar verzamelde bedrag dat ze nog wel twee kaartjes plus meet & greet hadden gedoneerd. En die had ik dan wel gewonnen. Enthousiast dat ik was, het zou mijn derde AedM voorstelling zijn en ik mocht mijn muzikale helden ook nog ontmoeten. Ik was blij.

En daar was ik dan, met zusje in de hal van Kunstmin, wachtend op de persoon met de kaartjes. Naar binnen, rij K, stoel 20, fantastisch programma. Pauze. Nog meer programma, avondvullend was het zeker, meer gitaar en drums nu. En erna even wachten en daar ging een deur open, de tourmanager. Loop maar mee. En daar zit Thomas, onderuitgezakt in een hoekje. Hee, ik ben Thomas. Ik Kees. Hoi. Wil je wat drinken? Ja, lekker, een colaatje? We hebben alleen light. Oh doe maar dan, ook al word ik daar dun van.

En Paul. Hoi. Dus jij hebt een meet & greet gewonnen? Ja. Waarom eigenlijk? Ja, goede vraag. Het was jullie idee. Oja, dat is waar. Vond je het leuk? Ja geweldig. Al eens eerder geweest? Ja, eerste keer was in 2001. Met klasgenoten, voor CKV, hoe heette dat programma ook alweer, het was met liedjes die op 'hier zijn' stonden.

Oh maar Kees, ik heb nog wat voor je. Ja, als je mag komen krijg je altijd wat. Waar is 'ie? Oh hier. Wacht even hoor.

En toen toverde Paul zijn gouden Eva uit een stuk karton en plastic. Hij was voor mij. Ik had wel gewonnen. Excuses voor alle leugens. Ik wist niet goed wat te zeggen, van tevoren had ik al gezien dat de gouden Eva nog niet uitgereikt was. Ik had al tegen wat strategische mensen gezegd dat in mijn achterhoofd de gedachte speelde dat ik hem zou krijgen, zodat ik zou kunnen zeggen dat ik al zo'n gevoel had. Maar wat is zo'n gevoel waard? Weinig toch? En nu had ik hem echt, met handtekeningen van Acda en de Munnik. #SR10 staat er op, de twitterhashtag voor Serious Request van afgelopen december. Als een kind zo blij. Paul ging nu maar af en toe bij Thomas kijken omdat hij er nog een had. Ik had moeten zeggen dat hij ook wel bij mij langs mocht komen.

Muziek van ODE II vind je hier. Mijn tip: Halve zinnen.
Filmpjes van de uitreiking hier. 

Na bijna anderhalf jaar leven op mijn weblog, wie had dat nog verwacht? Ook al realiseer ik me dat het aantal volgers van mijn blog tot een volslagen minimum zal zijn gedaald, heb ik ineens de spirit om er iets mee te doen. Ik wil iets schrijven, even van me af, en ik moet nog oppassen dat het niet te lang wordt. Ik wilde altijd een verhaaltje en een fotootje wat er vaak nauwelijks iets mee te maken had, zo combineerde ik toch weer twee hobby's. 

Net heb ik mijn 'over jezelf' verhaaltje aangepast. Daar was ik nog twee jaar jonger, en student, onvoorstelbaar. Veel is er toch wel veranderd, ik schreef toen dat ik net naar Haïti was geweest en onder de indruk was van alles wat ik daar zag, en dat ik net afgestudeerd was (ja, mijn verhaaltje was dus nog ouder dan mijn vorige bericht). En dat ik niet wist hoe ik die twee zaken nou kon combineren. Dat is me nog steeds niet gelukt, ik ontwikkel flowmeters voor allerlei toepassingen en ik kan niet bepaald zeggen dat ik daarvoor geleerd heb. Sterker nog, bij mijn sollicitatie had ik geen flauw idee wat ze daar nou voor apparaten maakten. 

Nu weet ik het wel, maar mijn roeping of levensdoel heb ik nog niet gevonden in flowmeters. Ook niet in Haïti, denk ik, ook al ben ik er afgelopen jaar weer geweest. Ik moest, ik werd geroepen na de aardbeving van twaalf januari. Onvoorstelbaar wat je aantreft in een land wat al zo kapot was. En nog steeds stromen de berichten binnen van wat er zich weer op de ellende van een aardbeving stapelt. Cholera, orkanen, niets ontgaat het land. Daarom een foto van mijn reis afgelopen zomer.

Een foto die zo ontzettend veel zegt dat ik er uren over zou kunnen praten. Misschien vind je het een slechte foto, dat mag. Hij is genomen uit een oude Amerikaanse MACK-truck, volgeladen met stenen die ik samen met Debora had ingeladen bij de stenenfabriek. We reden dwars door Petionville, een voorstad van hoofdstad Port-au-Prince, een deel wat ook zwaar getroffen was door de aardbeving. En ineen zag ik door de verbrijzelde voorruit van de vrachtwagen deze jongen, met zijn t-shirt waar hij de tekst waarschijnlijk niet eens snapte. Iets verderop zie je het puin van een ingestort gebouw liggen, een schril contrast met de tekst op het shirt. Ik hoop wel dat het waar is, dat er drijfveer overblijft om door te gaan in dat land.

Denk vanavond voor je gaat slapen nog eens aan mensen in een land als Haïti, mensen die geen dak meer boven hun hoofd hebben en nu in een gekregen koepeltentje proberen te overleven. Probeer je dan te bedenken wat je zou doen als de buitentent al tot op de draad versleten was, en je vijftien centimeter water over de vloer krijgt als het flink regent en de modder van de heuvels af komt. Wees nog maar eens blij met het dak boven je hoofd.

Extra linkjes als je meer wilt lezen over waar ik ben geweest in Haïti kan ik wel geven, hier vind je de blog van Kyrk en Deborah waar ik verbleef, en hier lees je over de avonturen van Ytje die daar nu drie maanden is.

Excuses maken omdat ik lang niets van me laat horen moet ik misschien niet eens meer doen. Aan de andere kant zijn we misschien in tijd veel verder, in de situatie niet. Ik ben naar Haïti geweest, met mijn bachelor degree in automotive engineering in mijn spreekwoordelijke rugzakje. Alleen in de spreekwoordelijke, in de daadwerkelijk aanwezige World Servants rugzak bevonden zich nuttiger dingen voor een land als Haïti, variërend van een zaklamp tegen de plots intredende donkerheid tot een tandenborstel.

Want wat moet je als autotechnisch ingenieur in Haïti? Auto’s zijn er nauwelijks, zeker niet in Atrel, ons domein. De enige motorvoertuigen in de wijde omtrek hadden we zelf meegenomen. En dan ben je ineens in een land wat nergens op lijkt, ook al denk je alles te hebben gezien. In veel arme landen hebben ook de arme mensen een televisie, die dan wel niet aangesloten is of werkt, maar ze hebben er een. Voor de buren misschien, status. Dat sprookje hebben de Haïtianen allang laten varen. Die hebben liever eten, en alles wat ze maar kunnen verkopen wordt daarvoor aangewend.

Het is niet mijn bedoeling om Haïti uit te leggen in dit stukje. Dan moet je het ten eerste zelf echt begrijpen, en daar heb ik al moeite mee. Maar als mensen daar zo moeten vechten voor hun leven, dan is dit het minste wat ik kan doen na drie weken daar. Vandaag dan ook geen foto, maar een vraag om een kleine vijf minuten te spenderen aan het volgende filmpje.

Aan het eind van dit schooljaar kan ik wel zeggen dat ik een tijdperk heb afgesloten. Vorige week ben ik afgestudeerd, na zes jaar lang rondgebanjerd te hebben in de mogelijkheden die onze lieve regering aan jonge mensen geeft. Zes jaar lang, en dankbaar ben ik hoor. Het officiële papier mag ik overmorgen gaan ophalen, en ik vraag me nu al af hoe het er uit ziet. Zou het een mooi papier zijn, als van de middelbare school, met mooie handgeschreven letters? Of zijn het zulke amateurs dat het een beschamend, rijkelijk met word-art behangen fotopapiertje is met de handtekening van de directeur erop meegeprint? Ik ben heel bang voor het laatste, maar heb hoop op het eerste.

Naast de vraag wat ik nu ga doen, was er vandaag de vraag of ik het nog een beetje gevierd had. Ik ben een weekendje weg geweest, naar Friesland, was mijn antwoord. Met m’n eigen auto. En hij haalde het. Dubbel feest dus eigenlijk, want volgens mij heb ik er nog nooit zo lang zonder problemen mee gereden. Meer dan vijfhonderd kilometer heeft hij afgelegd dit weekend, over snelwegen en klinkerpaadjes door den lande. Of het gevierd is, weet ik niet, maar ik had een geweldig weekend. Op een camping was het. Ik hou niet van campings, toch?

En voor je het weet zit je in het lentezonnetje midden in de polder, in een andere wereld eigenlijk. De kartbaan in Strijen, wereldberoemd onder de mensen die hem kennen. Grote namen stalen hier de show, Verstappen, Schumacher, Raikkonen en vele anderen hebben hun rondjes hier gereden. En ik ben er om te kijken bij vrije trainingen van een bekende, met een bekende, met twee fototoestellen en tijd genoeg.

Karten is een wereld apart, net als de kartbaan midden in die beschermde natuuromgeving. Je verbaast je over de leeftijd, lengte èn snelheid van de beginnelingen. Zonder enige vorm van angst worden de rondjes gestaag afgelegd. Dan komt de vraag boven, wat deed ik toen ik zo oud was? Ik zat bij de juffrouw of meester, had nog niet lang geleden leren lezen en schrijven en leerde hoe ik moest rekenen en hoe de getallen tot en voorbij duizend heetten. En in het weekend? Dan ging ik met mijn papa mee, het onkruid weghalen in mijn eigen stukje tuin en helpen waar ik kon. Of eigenlijk, toen dacht ik dat het helpen was.

Sommige kinderen van die leeftijd hebben karten als hobby. Vaak hebben ze wat vermogende ouders, of ouders met vermogende kennissen. Dat moet ook wel, karten is geen goedkoop iets. En het hele gezin moet er eigenlijk aan geloven, met campers worden de banen afgereden. Onderstaand manneke schijnt een talent te zijn. Kijk eens hoe hij zit, hij heeft blokken nodig om de pedalen goed te kunnen bedienen en komt soms amper boven het stuurtje uit. Gaat wel als een gek over de baan, met snelheden die ik niet eens kon bevatten toen ik zo oud was. Jaloers? Weet ik niet. Bijzonder, dat is het zeker.

Een beetje zweverige titel vandaag, het schoot me zomaar te binnen en dat moest het maar worden. Mensen die mij een beetje kennen, weten wel dat ik iets met auto’s heb. Goed, mensen die mij niet kennen ook wel. Ik schijn daar wat enthousiast en uitbundig in te zijn. Opleiding: Autotechniek. Hobby’s: dingen met auto’s, ongeveer. Wie Kees zegt, denkt auto’s volgens mij. En een klein stukje van andere dingen.

Nu heb ik sinds een tijdje ook een auto, en uiteraard heb ik iets gekozen wat altijd een onderwerp van discussie kan worden tijdens welke ontmoeting dan ook: een oud vijfhonderdje uit zeven-en-zestig. Altijd iets over te melden, meestal is er iets mis mee namelijk. Ik blijf er bij dat dat een vorm van karakter is, en dat het mij niet uitmaakt. Als de Wegenwacht moet komen omdat hij het niet meer doet, dan is dat gewoon onderdeel van het grotere avontuur. Als de remmen het niet meer doen, dan overleef je ook dat en dan maak je het gewoon. En als er dan iets anders is wat het af laat weten, maak je dat ook weer. En dat noem je dan hobby.

Mijn autootje heeft natuurlijk ook wat bekende familieleden, iets met een steigerend paard. Helaas kon de jongste telg het vanochtend niet winnen tijdens de eerste Grand Prix van het nieuwe Formule 1 seizoen, gisteren trof ik een wat oudere baas uit het geslacht. Raam op een kiertje, precies dat kenmerkende H-patroon zichtbaar onder de pook. Vergeet ook de oude Blaupunkt radio niet, met cassettedeck wat toen natuurlijk top-of-the-bill was. Later bleek de deur open, maar deze foto zegt me meer. De deur hoeft voor mij nooit open, aanraken hoeft voor mij niet. Kijken naar wat zo zichtbaar is vind ik al geweldig.

Leuk voor de kenner, welk type is dit? En voor anderen is dit altijd leuk om naar te kijken

Soms heb je veel te vertellen, en soms niet. Ik heb best veel te vertellen, en toch kwam er hier weinig te staan. Er gebeurde veel, ik verhuisde doordeweeks naar het midden-oosten van Nederland om af te studeren op een opdracht die zijn weerga niet kent. Met het gevolg dat ik in het weekend gewoon thuis ben en dan zie dat de meeste van de dingen die ik het meest gebruik ook verhuisd zijn. Ondanks dat ik net zoveel thuis ben als in m’n andere thuis.

Jammer is dat. M’n camera was één van die dingen. Lag in een hoekje, want ik was toch alleen ‘s avonds thuis en dan eet ik – douche ik – kijk ik tv en slaap ik. Foto’s maken komt het niet erg van in ieder geval. Dus die kon weer terug, en daar kon hij gelijk weer aan de bak. Het was immers zonnig gistermiddag. Voor het ging regenen, toen. En zoals vaker was ik eigenlijk het meest tevreden over de eerste foto. Van het verjaarscadeau van moeders, een bak met een krans met pelpinda’s erop. Want dat vinden de vogeltjes lekker, naar het schijnt.

Honderdduizenden staan er op de schaats deze dagen, en ik ben er zeker één van. Gisteren besloot ik dat ik de Binnenmaas ging bedwingen, en dat op noren. Normaal gesproken zou dat niet zo bijzonder zijn, behalve dat ik nog nooit echt op noren geschaatst had, de noren die ik te leen had veertig jaar oud waren en een rondje Binnenmaas flink wat kilometers meer is dan een rondje Strijense ijsbaan.

Maar het ging goed, op mijn vaders Ving Racers uit lang vervlogen tijden (‘Die heb ik nog bij de vader van Martin van der Vinden gekocht’) scheerde ik over het ijs. Ook vandaag weer, tegen wind en terug gelukkig wat sneller van huis naar Strijen, naar Strijen-Sas en weer terug naar huis. Erg fijn ging het wel.

Ik geniet er van, geweldig om te zien hoe mensen van alle leeftijden de schaatsen uit het vet of uit de winkel hebben gehaald om met z’n allen de bevroren wateren te bedwingen. En zelf hoor ik ook graag daarbij, soms met meerderen en soms alleen. Ik schaats liever alleen ergens dan dat ik thuis zit omdat ik niemand vond die meewilde.

En daar horen foto’s bij, natuurlijk. Meerdere ook nog wel. Want de vorige keer was in zeven-en-negentig.

Wat staat daar dan? M’n nieuwe tijdelijke werkgever. Inderdaad, u vast wel bekend, van de post. De Post, wordt hij ook weleens genoemd. Ik weet ook al wanneer ik klaar ben met werken daar, in 2009 hoef ik niet meer terug te komen. Ook wel fijn, een stukje zekerheid. Vanochtend begon ik met de intensieve opleiding.

Anders gezegd, ik ben een tijdelijke postbezorger om de kerstdrukte aan te kunnen, en vanochtend leerde ik hoe mijn wijk in elkaar zit en waar ik het best m’n fiets kan parkeren als ik een paar straten post bezorg. Best leuk hoor, het was vandaag gelukkig erg lekker weer. Was ja, want ik zit alweer lekker binnen, thuis, en ik bedenk me dat ik niet mijn hele kerstvakantie kwijt ben aan deze tijdelijke bron van inkomsten maar slechts de ochtend.

De rest van de dag ga ik maar eens lekker genieten van het heerlijke zonnetje en de vrije uurtjes die ik heb. En wellicht komt er ergens nog een stukje huiswerk tussendoor, of een stukje vijfhonderdsleutelen want die is nog niet helemaal in topconditie. Bijna wel, met de hartelijke dank aan een klasgenoot die wel een aantal onderdelen wilde halen voor me.

Weer is het lang geleden, maar niet zo lang als het was. Er is zoveel te vertellen over zoveel tijd, maar zelfs met de dingen van vandaag zijn boeken te vullen. En dan nog een foto erbij. Een foto dan maar. Een, bijna willekeurig.

Vandaag was er sneeuw. Natte, dus blijven liggen deed het niet zo erg. We weten nu wel weer dat heel heel veel natte sneeuw ook wel zijn sporen nalaat. Zoals in de Koopgoot, alwaar een mevrouw op hakken en met kinderwagen achteruit van de rolstoelbaan gleed. Ik besloot dat ik daar wel omhoog kon lopen, wat ook lukte. Uiteindelijk.

Vandaag was een dag van sintaankopen. De goedheiligman is alweer een paar weken in ons land en ontkent de kredietcrisis in alle toonaarden. Ik poog met hem mee te doen, vervelende mediahypes allemaal. Als je mensen maar vaak genoeg vertelt dat het slecht gaat, gaan ze zich er vanzelf naar gedragen. Als niemand het vertelt, is er niets aan de hand. Dat is mijn theorie dan.

De winter komt nu toch wel snel. Ik hoop met ijs, om te schaatsen. Pas was ik in Thialf, bij het schaatsen. Inclusief Unoxmuts en dito handschoenen, je kunt eigenlijk niet zonder daar. Met de winter komt ook de afstudeerperiode dichterbij. Vierdejaars ben ik al, dan krijg je dat. Ik ben er gematigd positief over. Gematigd, want het geeft toch wel wat te regelen. Een plaats bij een bedrijf, maar belangrijker nog, hoe ga ik erheen? Hier in de buurt is niet veel op mijn gebied, en de kans is ook wel groot dat ik tijdelijk op kamers moet omdat het qua reizen gewoon niet te doen is. Ik ben er nog mee bezig, dus wat ik ga doen vertel ik nog wel eens. Oja, op de foto staat de bar van onze tent tijdens de Dakar Pre Proloog in Valkenswaard.